zondag 8 april 2018

Op pad met m’n Meester

Avond vrijhouden in het kader van BDSM, op pad met je Meester....’ staat sinds een week of drie in m’n agenda. ‘En wat gaan we dan doen Meester?’ Diverse keren heb ik het gevraagd. Keer op keer kreeg ik te horen dat het het beste was als ik helemaal niets zou weten over dit spannende uitje. Hoe minder ik wist, hoe leuker het zou worden. En dat ik maar gewoon moest vertrouwen op m’n Meester. Dan zou het allemaal goed komen. Tuurlijk... 

Donderdag en vrijdag ben ik al stiknerveus. Dat wordt zaterdag alleen maar erger. Zaterdagmiddag gaan we nog even een terrasje pakken met vrienden. De stralende zon, wijn en het gezelschap zorgen voor enige afleiding, maar eenmaal thuis ben ik meteen weer één bonk zenuwen. Als ik in m’n slettenjurkje, kousen en high heels in de auto zit, weet ik niet waar ik het zoeken moet. Nog steeds heb ik geen enkel idee wat me die avond te wachten staat. Allerlei angstaanjagende scenario’s schieten door m’n hoofd. 

Als de navigatie aangeeft dat we nog een kwartier te gaan hebben, moet ik m’n polsboeien en collar omdoen. We rijden richting een uitgestorven industrieterrein en opeens moeten we door een slagboom. Dat is één van de laatste dingen die ik zie, want een paar meter verderop stopt m’n Meester en haalt mijn blinddoek en gag tevoorschijn. Afgesloten van de wereld om me heen rijden we nog een stukje verder, stoppen vervolgens weer en iemand doet m’n portier open. Ik word uit m’n jas geholpen en aan de arm van m’n Meester loop ik wankelend richting een gebouw. Lopen met een blinddoek op voelt hetzelfde als skiën in super dichte mist: bij iedere stap heb ik het gevoel dat ik in een afgrond kan storten. Met iemand voor en achter me word ik een trap op gestuurd. Als we boven zijn, komen we in een ruimte waar ik moet gaan zitten. Op m’n vertrouwde kussen. En dan begint het wachten. En het malen... Er wordt lekkere muziek aangezet en dat zorgt gelukkig voor wat afleiding. De meest vreselijke gedachte die in me opkomt terwijl ik zit te wachten, is dat niemand weet waar we zijn. Stel nou dat m’n Meester een afspraak heeft gemaakt met allemaal onbekende mensen? En er overkomt ons iets? Wie gaat ons dan vinden? Zo snel als die gedachte in m’n hoofd opkomt, verdwijnt deze gelukkig ook weer. ‘Vertrouw op je Meester, vertrouw op je Meester...’. Ik blijf dat zinnetje in m’n hoofd herhalen en concentreer me op m’n ademhaling. Rustig blijven lin, het wordt vast leuk. 

Ik voel dat er iets om m’n nek wordt gehangen. Kriebelend touw met kaartjes eraan. Ik moet gaan staan, we gaan de trap weer af en schuifel een ruimte in. Dan moet ik ergens gaan staan. Handen in m’n nek, benen uit elkaar. Ik sta te trillen. Door m’n blinddoek heen zie ik flitsen en ik hoor het geluid van een camera. Veel geroezemoes om me heen. Iemand gooit geld op de grond; ik hoor het rinkelen. Op dat moment denk ik serieus dat ik tentoon word gesteld voor een publiek van zeker een man of dertig. Of vijftig... Zijn we op één of andere lugubere veiling terecht gekomen? Nog meer flitsen. Ik kan wel janken... 

Even later worden mijn polsen vastgemaakt aan een stellage. Zodra ik de eerste klap van een zweep op mijn rug voel, moet ik inwendig lachen. Nog meer klappen volgen. Ik voel een flogger, een paardenhaarzweep, de single tail. Voel de geruststellende handen van m’n Meester over m’n lijf glijden. Ik ontspan. Dit is fijn! 

Er is ook een dominante dame in het gezelschap. Ze heeft me al welkom geheten. M’n Meester betrekt haar in zijn spel met mij. Ze speelt met m’n tepels, trekt eraan, geeft er een paar venijnige tikken op. Ik vind het geil. Ze ruikt lekker. Ik heb geen idee wie ze is, maar volgens m’n Meester kennen we haar al langer. We wisten alleen niet dat ze in de scene zat. M’n hersenen draaien weer overuren. Wie is zij? Waar heb ik haar stem eerder gehoord? De klappen op m’n billen brengen me weer bij de les. Ik laat het los. Het spel gaat verder. Ik geniet! 

Dan word ik verplaatst. Overigens heb ik wel door dat er om me heen op meerdere plekken gespeeld wordt. Af en toe hoor ik namelijk gekreun, gesteun of gemompel. Maar hoeveel andere mensen er om ons heen bezig zijn en belangrijker nog, wie dat zijn, dat is voor mij nog steeds één groot raadsel. Na de verplaatsing sta ik vastgebonden aan een ladder (denk ik). Weer flitsen. M’n voorkant wordt onder handen genomen. Één voet wordt op een sport van de ladder gezet en m’n benen worden open geduwd. Nog meer flitsen. Fotoshoot? 

Het spel gaat nog even door en dan wordt ik losgemaakt. Weer word ik verplaatst. Ik moet iemand vasthouden. Een andere slavin. We staan tegenover elkaar. Weer flitsen. Dan staat m’n Meester naast me. M’n blinddoek gaat af. ‘Je mag heel langzaam je ogen opendoen’. Ik knipper, moet aan het licht wennen na al die duisternis. Eerst zie ik m’n Meester. Dan kijk ik naar links. Daar staat Meester D. Ik schrik! Ben blij, opgelucht, verrast, flabbergasted... Geen idee wat de juiste woorden zijn om deze mix aan emoties te omschrijven. Ik geef hem een stevige knuffel en moet lachen en huilen tegelijkertijd. Als ik een beetje bijgekomen ben van de eerste shock, kijk ik verder om me heen. Alleen maar lieve, vertrouwde Meesters en hun slavinnen om me heen. Jezus mina, wat een mindfuck!!! 

De locatie blijkt een grote loods te zijn. De dominante dame hebben we nooit eerder ontmoet. Dat was gewoon een ter plekke bedacht extra mindfuckje ;-) 

De hele avond, de aanloop er naartoe, het nul komma nul weten van wat er zou gaan gebeuren, waar en met wie, de fotograaf, de dominante dame, de labels om m’n nek, de lugubere locatie, het is allemaal zo fantastisch bedacht en tot in perfectie uitgewerkt!!! 


Het vertrouwen in m’n Meester is er natuurlijk altijd geweest, maar door deze geweldige mindfuck is dat vertrouwen nog groter geworden. Ongelooflijk dat hij me na vier jaar nog steeds weet te verrassen; en hoe! Mijn dankbaarheid voor alle Meesters die dit samen georganiseerd hebben, is gigantisch! Ik hou van jullie ❤️

maandag 14 november 2016

What doesn't kill you makes you stronger

What doesn't kill you makes you stronger... Een waarheid als een koe.

Wat doe je als je het gevoel hebt dat er meer gaande is tussen je Meneer en één van zijn vriendinnen? Hoever mogen ze samen gaan in hun contact en wanneer trap je op de rem? Een vraag waar ik lang mee geworsteld heb. Achteraf gezien misschien wel te lang. Tot afgelopen zaterdag. Toen heb ik de rem keihard ingetrapt. Ik ben zelden zo boos geweest. Mijn grens was niet alleen bereikt, maar ook ver overschreden. Het was gelukkig niet voor niets: de boodschap is aangekomen en het heeft onze relatie alleen maar sterker gemaakt.

En daar laat ik het bij voor nu. Het is vooral belangrijk voor mezelf om te onthouden dat ik dit nooit mag vergeten. Dat onderbuikgevoel waar ik al eerder over geschreven heb.... gelukkig laat zij me nooit in de steek. Nooit!!!

'Forget what hurt you but never forget what it taught you!'

woensdag 30 maart 2016

Als dromen werkelijkheid worden...

Het is zaterdagochtend elf uur. Meneer T en ik zitten aan een verlaat ontbijt. Gevolg van een avondje doorzakken met vrienden. We hebben uitgeslapen en een beetje gespeeld in bed. Een heerlijk relaxed begin van de dag. Tijdens het ontbijt bespreken we onze plannen voor de rest van het weekend. Voor het eerst sinds tijden staan er geen afspraken op de planning maar dat betekent niet dat ik niets te doen heb. Ik som mijn to-do lijstje op.

Opeens slaat Meneer T's telefoon op hol. Ik hoor het ene na het andere appje binnenkomen. Ik zie ook dat de uitdrukking op Meneer T's gezicht een beetje verandert. Hij kijkt een soort van ondeugend en heeft een minzaam lachje rond zijn mond. Nieuwsgierig als ik ben vraag ik met wie hij aan het appen is.
'Dat gaat je niets aan.'

Deze reactie had ik wel verwacht, maar niet geschoten, is altijd mis. Ondertussen blijft zijn telefoon zoemen. Oh, wat trek ik dat toch slecht... Het liefst zou ik die telefoon uit zijn handen rukken om te kijken wat er allemaal gaande is, maar ik weet dat ik dat echt niet hoef te proberen en ik kan me gelukkig beheersen. Met moeite weliswaar...
'Change of plans. Om half vier gaan we hier weg, dus zorg dat je dan klaar bent. Je mag gewone kleren aan, maar wel mooie lingerie eronder. En neem één van je slettenjurkjes mee.'
Mijn mond valt open van verbazing. De heerlijke slettenkriebels slaan meteen toe. Tegelijkertijd bedenk ik wat ik allemaal moet doen om om half vier fris, fruitig & sletwaardig de deur uit te kunnen gaan. Mijn to-do lijstje is in een paar minuten tijd een compleet ander lijstje geworden. Gelukkig kan ik snel schakelen. Ik sprint naar boven en benut vervolgens iedere minuut om ervoor te zorgen dat ik een paar uur later klaar ben om de slet uit te hangen.

Stipt half vier rijden we weg. Het is voor mij nog steeds één groot raadsel waar we heengaan. De afgelopen uren heb ik diverse scenario's bedacht, maar het is allemaal twijfelachtig. Op de vragen die ik stel, krijg ik geen antwoord van Meneer T. Dan zeg ik maar niets meer. Omdat ik niet geblinddoekt ben, kan ik precies zien waar we heengaan. Naarmate onze reis vordert, streep ik de door mij bedachte scenario's in mijn hoofd één voor één af. Als we bijna op de plaats van bestemming zijn, ga ik pas weer praten.
'Gaan we echt naar Meneer K?'
Ik vraag het vol ongeloof want nog maar een week geleden zijn Meneer K en zijn meisje voor een kinky avondje bij ons op visite geweest. Meneer T begint te lachen en snapt ook wel dat hij nu open kaart moet spelen.
'Ja, subje daar gaan we inderdaad heen. Luister nu goed naar me. Als we straks binnen zijn, heb je een spreekverbod. Je zegt geen woord, begrepen?'
'Ja Meneer', antwoord ik.

Het is duidelijk. Natuurlijk is het duidelijk. De zenuwen gieren al de hele middag door mijn lijf, maar gaan nu nog duizend keer heftiger te keer. Met knikkende knieën stap ik de auto uit en wankel op m'n hoge hakken enigszins onhandig aan de arm van m'n Meneer naar de juiste voordeur. Wat gaat er in godsnaam gebeuren? Meneer T is altijd van de planning. Dit soort spontane acties passen helemaal niet bij hem. En nogmaals, we hebben Meneer K en zijn mooie sletje een week geleden nog gezien. Ik snap er helemaal niets van. Het onzekere, de verrassing, het niet weten wat er allemaal komen gaat en tegelijkertijd het volste vertrouwen hebben in mijn Meneer en voelen dat er iets ontzettend geweldigs staat te gebeuren... Al die elementen maken dat ik stuiterend en bijna kotsend van de zenuwen Meneer K's appartement binnen stap.

Bovenaan de trap staat Meneer K te wachten. Hij maakt duidelijk dat hij een zoen van me wil. Ik kus hem en we knuffelen elkaar even, maar ik zeg uiteraard geen woord. Dan draai ik me om en kijk verder de woonkamer in. Terwijl ik dat doe, valt mijn bek open van verbazing... Het is jammer dat ik mijn eigen gezichtsuitdrukking niet kan terugzien, want het moet er heel raar hebben uitgezien. Ik zie drie sletjes op een rij zitten: op hun knieën op een kussen, gezichten naar de muur, hoofden naar beneden en hun ogen zijn afgeplakt met zwarte tape. Ik realiseer me op dat moment dat één van de fantasieën van Meneer T, namelijk het domineren van meerdere sletjes tegelijkertijd, vanmiddag werkelijkheid gaat worden. Ik kijk hem aan en zijn gezichtsuitdrukking zal ik niet snel vergeten. Hij kijkt als een klein kind in de snoepwinkel. Jezusmina, wat is dit gaaf om mee te maken!

Terwijl ik me uitkleed begint Meneer K te praten. Één van de sletjes die hij uitgenodigd had, was te laat. Daarvoor hebben ze alle drie al straf gehad. In het kader van solidariteit moet ik die straf ook ondergaan. Tien klappen op m'n kont en ik moet hardop meetellen. Einde spreekverbod dus.
'Één', roep ik.
'Harder praten', zegt Meneer K en ik voel klap nummer twee op mijn koude billen terecht komen.
'Twee', roep ik  nu keihard voor m'n gevoel. 'Drie, vier'.
Dan hoor ik j, Meneer K's subje, opgelucht lachen.
'Oh, wouw wat gaaf! Jullie zijn het!!!!'
Ze had natuurlijk mensen horen binnenkomen, maar had geen idee wie. Of hoeveel. Ik zie haar ontspannen nu ze doorheeft dat wij het zijn. Ondertussen word ik niet gespaard. Als mijn straf erop zit, moet ik tussen de andere subjes plaatsnemen.

Meneer K maakt vervolgens haarfijn duidelijk dat wij zowel naar hem als naar Meneer T volkomen onderdanig moeten zijn. Naar beide moeten luisteren. Het zal een pittige middag worden, maar het moet voor iedereen vooral ook leuk zijn (al klinkt dat wellicht wat tegenstrijdig). Meneer T doet daarna ook nog even een duit in het zakje. Ik weet niet meer precies wat hij allemaal zegt, maar ik vind altijd heerlijk om zijn dominante tone of voice horen.
'Is dat duidelijk?', vraagt hij vervolgens.
'Ja Meneer T', hoor ik de sletjes één voor één antwoorden. Ik glimlach inwendig want ik weet dat een deel van mijn Meneers stoute dromen en geile fantasieën op dat moment al werkelijkheid zijn geworden. De rest van de middag en avond is dat niet anders.

Even later liggen we voorovergebogen op tafel met onze knieën op een houten bank en onze konten hoog in de lucht en ondergaan we een carrousel van slagen met de cane, strokenzweep, pollepel, schoenzool of plaque. De ene keer uitgedeeld door Meneer K, de andere keer door Meneer T. Ik probeer steun te zoeken bij het sletje dat naast me ligt en knijp zachtjes in haar hand. Het is fijn om dit niet alleen te moeten ondergaan.

Daarna is het tijd voor wat ontspanning en een wijntje. Het meest bizarre, maar ook mooiste moment voor mij is het moment dat dan komt: we stellen ons keurig voor aan de twee sletjes die we niet kennen... We vertellen wie we zijn, waar we vandaan komen, hoe we elkaar hebben leren kennen en praten honderd uit over van alles en nog wat. Natuurlijk vooral ook over onze BDSM ervaringen en belevenissen en hoe we in deze wereld terecht gekomen zijn. Want dat is wat ons bindt. Bijna iedereen die ik daarover spreek binnen de scene heeft een enorme zoektocht achter de rug. Of is nog steeds zoekende. Het is haast nooit een eenvoudige weg geweest. Voor niemand. Dat komt natuurlijk ook omdat er (helaas) nog steeds zo'n taboe op dit onderwerp rust. Het wordt ook vaak belachelijk gemaakt en daar kan ik echt enorm boos om worden.

Als ik terugdenk aan het kennismakingsmoment, schiet ik spontaan weer in de lach. Het maakt me ook wel emotioneel. Het is haast niet uit te leggen aan buitenstaanders dat het dus mogelijk is om met mensen die je niet kent en nog nooit hebt gezien, zoiets prachtigs te beleven en zulke open gesprekken te voeren. Ik blijf dat bijzonder vinden aan de wereld waar ik in terecht gekomen ben. Alles is bespreekbaar; niets is raar. Stoute verlangens en geile wensen worden openlijk met elkaar gedeeld. Dit gebeurt echt niet altijd op deze manier, maar die middag dus wel. Er was over en weer heel veel vertrouwen en daardoor ontstond deze chemie en interactie.

Het was niet alleen maar leuk en gezellig. Of pijnlijk. Het was ook heel erg geil. Het was ons eerste spel met anderen waarin seks een grote rol speelde en ik vond het geweldig om te zien hoe mijn Meneer door een ander sletje werd gepijpt en recht in haar gezicht spoot. En vier sletjes die elkaar schaamteloos verwennen, is voor twee Meneren ook niet bepaald vervelend om naar te kijken ;-)
'Het lijkt wel of ik op de set van een pornofilm terecht gekomen ben. Dit lijkt wel een droom', zeg ik op een bepaald moment tegen Meneer K.
'Dit is geen droom lin, dit is echt. En geniet er maar van meisje', antwoord Meneer K met een brede grijns op zijn gezicht.

Los van de fijne gesprekken, de hele middag en de dromen die werkelijkheid worden, zijn er twee momenten die ik nooit meer zal vergeten. Het ene moment is als ik kijk naar een spel tussen mijn Meneer en één van de sletjes. Ze staat met haar rug tegen de muur, haar benen wijd en haar handen zijn hoog boven haar hoofd vastgemaakt aan een spreidstang. Ze kan heel veel hebben en ze wordt echt niet gespaard. Meneer T raakt haar hard. Keer op keer op keer. Op een bepaald moment breekt ze en maakt Meneer T haar los. Ze laat haar emoties de vrije loop. Het is fantastisch om te zien dat iemand zo kwetsbaar durft te zijn. En zich zo kan laten gaan. Ik had op dat moment ook veel bewondering voor m'n Meneer want het is niet makkelijk om te spelen met iemand die je nauwelijks kent. En al helemaal niet om dan zo ver te gaan. Werkelijk prachtig is het en ik ben super trots op m'n Meneer. Gewoon omdat hij dit durft en doet!

Het andere moment is als Meneer T mij tegen de muur zet, m'n handen vastmaakt aan de spreidstang en z'n gang gaat. Ik weet niet hoe het komt, maar het maakt tijdens dat spel echt niet uit hoe hard ik geslagen word. Ik heb het gevoel dat ik alles kan hebben en iedere klap kan opvangen. Meneer T merkt dat natuurlijk ook. Bij sommige klappen heb ik het gevoel dat hij me dwars doormidden probeert te slaan. En ondanks dat het soms echt wel verdomd veel pijn doet, is het ook zo ontzettend fijn! Nu ik erover schrijf, probeer ik terug te halen wat het was dat maakte dat dit kon gebeuren. Ik weet het niet. Ik weet echter nog wel dat ik na afloop enorm gelukkig was. Verbaasd ook. Omdat we allebei verder waren gegaan dan ooit.

Een paar uur later nemen we afscheid. Er wordt nog één keer uitgebreid geknuffeld en gekust. Iedereen heeft een intens gelukkige glimlach op Zijn of haar gezicht. Ik zie heel veel emoties. Bij iedereen.

Op weg naar huis laat ik alles opnieuw de revue passeren. Ik knijp zachtjes in de hand van m'n Meneer en realiseer me dat ik een verdomd gelukkig meisje ben!

zondag 22 november 2015

Dieper dan diep!

'Hoe ver je gaat, heeft met afstand niets te maken...' Ik ben echt geen grote Bløf fan, maar deze zin zingt al de hele dag in m'n hoofd rond. Ons tweede MC-weekend zit er, helaas, weer op. We zijn onderweg naar huis nu en komen terug van een waanzinnig mooie reis! 

Vooraf had ik natuurlijk gehoopt op een fantastisch weekend. Ik wilde graag dat het minstens net zo indrukwekkend zou zijn als ons eerste MC-weekend afgelopen maart (zie mijn blog 'Enjoy the ride'). Dit weekend fantastisch noemen is echter een understatement... Het is gewoon onmogelijk om de juiste woorden te vinden die de lading dekken om te omschrijven hoe het was. 

Het gevoel wat nu bij mij overheerst is het toppunt van geluk. Ik zit op een hele grote roze wolk en ik hoop natuurlijk dat ik dit gevoel nog heel lang vast kan houden. 

Meneer T en ik zijn nog nooit zo diep gegaan. Dieper dan diep zelfs. We hebben allebei onze eigen, individuele strijd gestreden. We hebben samen gestreden. We hebben dingen van elkaar gezien die we nog niet eerder hebben gezien of hebben laten zien en waarvan ik vooraf zelfs dacht dat het onmogelijk was om dat punt überhaupt ooit te bereiken. 

Samen zo diep gaan en zo kwetsbaar kunnen en durven zijn, kan alleen in een veilige omgeving. De lieve mensen met wie we dit weekend hebben mogen beleven, hebben die veilige omgeving gecreëerd. Daar ben ik ze allemaal ontzettend dankbaar voor! 

Maar m'n Meneer ben ik het meest dankbaar... Het was uiteraard Uw besluit om weer mee te gaan naar de Ardennen. De avond waarop U dat besluit nam, was ik helemaal in de gloria. Maar mijn god, wat heb ik U aan het begin van dit weekend inwendig vervloekt vanwege de kut-opdracht die U voor me bedacht had. Het was echt een enorme worsteling om tot het uiteindelijke resultaat te komen. We hadden dit echter keihard nodig. Dat heeft U heel goed gezien en het heeft onze relatie naar een nieuwe dimensie gebracht. 

Dankuwel Meneer, U heeft het onmogelijke mogelijk gemaakt! 

X


Dit verhaal heb ik vanavond in de auto geschreven en eenmaal in Nederland direct op FL geplaatst. Ik heb geprobeerd zo goed mogelijk op papier te zetten wat wij afgelopen weekend hebben meegemaakt en wat ik voelde toen we terug reden naar huis.
Het is nu 3 uur 's nachts. Meneer T en ik hebben net in bed onder het genot van een wijntje het MC-weekend voor de zoveelste keer geëvalueerd. Onze hoogtepunten benoemd. Ons gevoel uitgesproken. Gelachen. Nog een beetje gehuild (onze tranen zijn op dit moment op net als mijn orgasmes...).

Ik was altijd huiverig voor de BDSM wereld want BDSM'ers waren in mijn ogen rare, enge mensen met een zieke geest. Mijn nieuwsgierigheid heeft het gelukkig gewonnen van mijn angst toen ik een paar jaar geleden besloot op onderzoek uit te gaan in deze rare, enge, nieuwe wereld en over mijn mooie ontdekkingsreis heb ik al heel wat verhalen geschreven.

Wat ik afgelopen weekend heb meegemaakt, is haast niet in woorden uit te drukken. Het aller-, allerliefst zou ik nu van de daken willen schreeuwen wat wij hebben gedaan. Ik wil dolgraag delen hoe ik me nu voel. Wat voor moois ik allemaal heb gezien. Wat er exact gebeurd is. Wat voor impuls zo'n weekend geeft aan onze relatie. Maar dat kan helaas niet. Want het valt gewoon niet uit te leggen of na te vertellen. Daarnaast is er zoveel onbegrip voor wat wij doen. En dat snap ik ook wel.

Mijn hele lijf zit onder de striemen en blauwe plekken en ik ben er nog trots op ook. Dat komt omdat ik me heb kunnen en durven geven aan een man die ik voor 1000% vertrouw. Mijn Meneer is mijn veilige haven. Hij maakt en hij breekt me. Mijn Meneer heeft het lef om ten overstaan van een hele groep mensen zijn diepste, rauwste emoties op tafel te leggen en hij neemt mij daarin mee.
Pffff, soms snap ik het zelf niet eens. Laat staan dat ik het uit kan leggen...


zondag 8 november 2015

Vrijdagavond

Een doodgewone vrijdagavond is het. Meneer T en ik hebben elkaar de hele week niet gezien. Wel veel geappt en gesproken, maar ik ben toch altijd weer blij als we elkaar in reallife zien. Door de aard van onze relatie is er natuurlijk een aantal regels. Één van die regels is dat ik altijd kook als we samen eten. Voor mij is dat totaal geen straf om te doen. Ik vind het leuk. Meneer T vindt het niet leuk en kan ook helemaal niet koken, dus waarom zouden we daar ingewikkeld over doen.

Koken betekent ook dat ik bepaal wat er op tafel staat. En vandaag zijn dat spruitjes. Ik weet dat Meneer T er niet van houdt, maar ik heb echt trek in spruitjes en ik hoop dat Meneer T mijn gewokte variant met walnoten wel lekker vindt. Via de app heb ik al laten weten dat we spruitjes eten.
'Gooi maar weg', was zijn reactie.
Over de ovenfrietjes en gehaktballen zeg ik niets. Dat is namelijk een verrassing en ik denk dat ik daardoor ook wel wegkom met die spruitjes.

We eten en drinken een glaasje wijn bij het eten. Het is gezellig. Meneer T eet alle ovenfrietjes op en ik de spruitjes. Mijn gewokte variant heeft het 'lijstje met lekkere gerechten' niet gehaald dus daar hoef ik echt niet meer mee aan te komen. Ik vertel over een boek dat ik aan het lezen ben en dat ik eigenlijk niet kan wachten om na het eten weer in m'n boek te duiken.

Als we klaar zijn met eten en alles opgeruimd is, wil Meneer T gaan douchen. We moeten nog naar een verjaardag.
'Mag ik nog een glaasje wijn bij m'n boek?'
Andere regel. Ik moet altijd toestemming vragen als ik een glas wijn wil drinken. In het begin vond ik dat echt belachelijk en kreeg ik het nauwelijks over mijn lippen. Ik vind het nog steeds moeilijk om te vragen (voel me dan namelijk net een klein kind en dat is natuurlijk ook exact de bedoeling...) maar als we samen zijn, zal ik nooit en te nimmer zonder toestemming een wijntje inschenken. Gelukkig wonen we niet samen ;-)

'Hoe vraag je dat?' zegt Meneer T terwijl hij naar de grond wijst.
'Mag ik alstublieft nog een glaasje wijn bij m'n boek Meneer?'
Terwijl ik die zin uitspreek, zak ik langzaam op m'n knieën. Ik kijk omhoog naar m'n Meneer terwijl ik op de keukenvloer zit. Mijn handen heb ik op mijn rug.
'Mond open! En wijd openhouden!' Meneer T maakt snel zijn broek los. Hij houdt zijn erectie voor mijn mond en ik wil hem in mijn mond nemen.
'Ho ho, niet zo gulzig subje! Ik had alleen gezegd dat je je mond wijd open moest houden.'
Ja, dat klopt. Dat had hij inderdaad gezegd. Ik schaam me enorm omdat ik op m'n kop krijg. Veel tijd om daar over na te denken, heb ik echter niet want enkele seconden later duwt Meneer T zijn keiharde lul diep in mijn mond en keel en terwijl hij mijn hoofd aan mijn haren vasthoudt, duwt hij mijn hoofd ruw op en neer. Ik stik bijna en het kwijl loopt uit mijn mond.

Meneer T trekt me aan mijn haren overeind en duwt me tegen het aanrecht. Hij trekt mijn jurk omhoog en m'n panty naar beneden.
'Benen wijd!'
Terwijl ik voorovergebogen op het aanrecht lig, duwt Meneer T zijn lul in mijn inmiddels kletsnatte kut. Hij neukt me hard en diep. Ik geniet, maar dat duurt helaas niet lang. Meneer T trekt zich terug en komt klaar.

'Fatsoeneer jezelf en ruim dat maar op', zegt hij terwijl hij naar een kwakje op de grond wijst. 'Daarna mag je een glas wijn inschenken.' En weg is m'n Meneer.
Braaf doe ik wat hij zegt.
'Kut, wat was dit geil', zeg ik zachtjes tegen mezelf als ik de keukenvloer schoonmaak. Ik schenk een glas wijn in en ga lachend met m'n boek op de bank zitten. Wat een fantastisch begin van het weekend!

vrijdag 21 augustus 2015

Strafsessie

'Hoe laat ben je hier?'
De vraag van Meneer T overvalt me. Evenals zijn telefoontje. Ik hoor de boosheid in zijn donkere stem. Snel ga ik rekenen. Althans dat probeer ik.
'Ik eh, heb geen idee', antwoord ik naar waarheid. 'Ik ga nu sporten, moet nog een boodschap doen, douchen, dus ik denk ergens tussen twaalf en één'.
'Mooi, dat is een prima tijd. Dan kom je hierheen in je slettenjurkje. Je mag zelf kiezen welke je aantrekt. Als je hier bent, ga je direct naar boven naar de strafkamer'. En hij hangt op. Flabbergasted kijk ik naar mijn telefoon. Fuck, denk ik. Die is echt pissig op me. Dat wist ik al. Ik had namelijk al een appje gehad wat niet veel goeds voorspelde en waar ik niet meer op gereageerd had omdat ik geen passende reactie kon bedenken. En, was mijn simpele redenatie, het zou de situatie alleen maar erger maken. Snel pak ik m'n spullen en fiets naar de sportschool. In ieder geval een beetje afleiding.

De mussen vallen van de daken, maar ik loop iets voor twaalven in een slettenjurkje en een regenjas naar m'n auto. De eigenaar van de Primera lacht vriendelijk naar me als ik voorbij kom. Hij kijkt me ook een beetje vreemd aan. Ja, dat snap ik.... Ondanks de regenjas en het jurkje voel ik me spiernaakt. En heel erg opgelaten. Ik heb het gevoel dat iedereen dwars door me heenkijkt.

Het is lang, heel lang geleden, dat ik met zoveel gierende slettenkriebels in mijn lijf naar m'n Meneer ben gereden. Het voelt een beetje als de allereerste keer dat ik naar hem toeging. Niet samenwonen heeft zo z'n voordelen realiseer ik me. Het ritje duurt hooguit een minuut of twintig. Ik probeer rustig te blijven, maar dat is haast onmogelijk. Met knikkende knieën stap ik uit de auto en loop naar zijn huis. Ik maak de voordeur open, zet m'n spullen in de gang, trek mijn jas uit (heerlijk!) en loop de trap op naar boven.

Als ik de strafkamer binnen loop, word ik nog banger dan ik al was. Het strafbankje staat uiteraard klaar. Mijn collar en blinddoek liggen op de leuning. Het is duidelijk wat de bedoeling is. Verder liggen al Meneer zijn tools uitgestald in de kamer. Echt alles!
Ik kijk nog even goed om me heen voordat ik de blinddoek omdoe en plaatsneem op het bankje. De stilte, het wachten, de zenuwen die door mijn lijf gieren.... Ik trek het haast niet meer. Concentreer me op mijn ademhaling. Geen idee hoelang hij me laat wachten.
'Zo slet, je weet natuurlijk wel waarom je hier moest komen'. Ik vlieg haast tegen het plafond als ik zijn stem opeens in de kamer hoor.
'Ja Meneer', antwoord ik zacht en aarzelend.
'Praat eens wat harder en duidelijker'
'Ja Meneer, ik weet waarom ik hier ben'. Het klinkt wat harder en duidelijker, maar ik praat nou niet bepaald met een zelfverzekerde stem. Shit, ik voel me nu al gebroken en we zijn nog niet eens begonnen.

Ik moet gaan staan en word gekeurd. Gelukkig mag ik mijn pumps uitdoen want het kost me enorm veel moeite om niet te wiebelen. Zo'n blinddoek helpt ook niet echt. Meneer T's handen inspecteren mijn mond, oksels, borsten, kut en kont. Hel, wat is dit vernederend; een keuring went nooit. Echt niet!

Dan moet ik weer op het strafbankje plaatsnemen. De eerste klappen raken mijn billen. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij word ik geslagen met de zwarte, rubberen cane. Ik haat dat ding! Het doet zo'n pijn. De tirade die Meneer T ondertussen afsteekt, maakt het allemaal nog honderd keer erger en pijnlijker en ik voel de tranen prikken in mijn ogen.

Het appje dat Meneer T de avond ervoor gestuurd had, ging over een wc die ik niet netjes had achtergelaten. Super dom en slordig van me natuurljk. Het is eigenlijk ook niets voor mij, want ik ben, net als m'n Meneer, zelf ook altijd super kritisch op dat soort dingen. Maar deze was er doorheen geglipt. Dat was echter nog niet alles.
'Hoe moeilijk is het om mijn huisregels op te volgen? Gewoon een paar simpele regels, maar zelfs dat lukt je niet.'
Een racefiets die ik niet op de juiste manier had teruggezet, een raam dat ik open had laten staan en een collar die spoorloos verdwenen is en die ik nog steeds niet teruggevonden heb. Dat laatste was ik totaal vergeten en ik ben er ook niet meer naar opzoek gegaan. Ging er vanuit dat deze in Meneer T's speeltas was beland, maar ik weet nog steeds niet waar ie is realiseer ik me nu. Morgen toch maar eens in de speeltas kijken...

Ondertussen word ik niet gespaard. Normaal gesproken ben ik niet echt kleinzerig en kan ik best wel wat hebben, maar nu..... Pfffff..... Ik weet niet wat het is, maar bij iedere klap die ik krijg, gil ik het uit van de pijn. Is het omdat Meneer T echt boos op me is? De combinatie van de straf, alle redenen die hij opnoemt en blijft herhalen, de vernederende woorden die door de kamer galmen. De tranen stromen ondertussen over mijn wangen. Ik kan er niets aan doen.

Dan moet ik naar de slaapkamer kruipen. Meneer T sleept me aan mijn haren mee naar zijn bed en haalt vervolgens flink uit met de suède strokenzweep. Ik probeer iedere klap zo goed mogelijk te incasseren want ik baal enorm van mijn kleinzerigheid. Ik wil m'n Meneer niet teleurstellen. Hij is nog lang niet klaar met me.... De volgorde weet ik niet meer exact, maar er volgen in ieder geval vijf keiharde klappen in mijn gezicht. Ik krijg tien venijnige tikken op iedere borst. En een paar klappen op m'n kut. De hel op aarde en ik durf mijn benen op het laatst echt niet meer te spreiden. Bij de laatste klappen mag ik zelf kiezen waar ik ze wil hebben. Op mijn billen dan maar.
'Ken je deze nog, slet?'
Meneer T duwt de dubbele cane onder mijn gezicht. Fuck! Ja, natuurlijk ken ik die nog. Ik tel hardop mee. Met mijn handen probeer ik de klappen af te weren. Het is nutteloos...

Als ik Meneer T daarna moet likken en pijpen, gaat het er niet zachtzinniger aan toe. Ruw duwt hij zijn erectie in mijn mond en stoot diep in mijn keel. Ik doe mijn uiterste best om zo lang en diep mogelijk te pijpen. Meneer T bepaalt uiteraard het tempo wat maakt dat ik keer op keer naar adem moet happen en half aan het kokhalzen ben. Mijn gezicht is inmiddels één grote ravage van uitgesmeerde make-up, tranen en speeksel. Ik voel me zoals ik eruit zie: compleet waardeloos...

Het is me inmiddels echt wel duidelijk dat ik tijdens deze strafsessie niet op enige vorm van genot hoef te rekenen. Als Meneer T achter me staat, hoop ik even dat hij me lekker gaat neuken. Mispoes! Hij drijgt zijn lul zonder pardon in mijn kont te rammen.
'Want dat wil je toch zo graag, gore slet!'
Ik gil het nu echt het uit en smeek hem om het niet te doen.
'Niet zo, niet zo. Alstublieft niet zo, Meneer'. Ik huil nog harder dan ik al deed. 
Ja, dat is inderdaad een fantasie / wens van me en dat weet hij, maar ook één waar ik doodsbang voor ben. En dat weet hij ook. Als zijn lul een klein stukje in mijn kont zit, trekt hij zich terug. Opgelucht haal ik adem. Dan gaat hij me eindelijk neuken. Als hij klaargekomen is, sla ik mijn armen om hem heen. Blij dat ik hem eindelijk vast kan pakken.

'De strafsessie zit erop. Je staat weer op nul', fluistert hij in mijn oor. We kruipen dicht tegen elkaar aan en langzaam kom ik weer terug op aarde. Ik ga mijn leven beteren. Echt waar. Alhoewel...;-)

donderdag 23 april 2015

Simpele dingen; groot geluk!

Geluk zit in kleine, simpele dingen. Natuurlijk wist ik dat allang. Maar het is fijn als je daar als mens soms weer aan herinnerd wordt. Bijvoorbeeld door een mooi, intiem en oprecht what's app gesprek met je geliefde. Bij voorkeur zo vlak voor het slapen gaan... Vanavond was ik die geluksvogel!

Samen tot de conclusie komen dat alles op z'n pootjes terecht komt zolang je jezelf bent. Het besef dat langgekoesterde dromen uitkomen terwijl je er amper moeite voor hoeft te doen. Het komt allemaal vanzelf op ons pad; hoe mooi is dat?!?

Ruim een jaar geleden was ik nog, enigszins wanhopig, opzoek naar een kinky & spannend leven. Ik had geen enkel idee waar en wanneer de feestjes waren waar ik al jaren van droomde. Of hoe ik gelijkgestemde mensen kon ontmoeten. Die tijd is volgens mij voorbij...;-)

Happy woman overhere!


woensdag 1 april 2015

Enjoy the ride ;-)

Afgelopen weekend heb ik dingen meegemaakt die met geen pen te beschrijven zijn. Snap dus ook niet zo goed dat ik nu toch ga proberen een samenhangend verhaal op papier te zetten want het voelt als een enorme Mission Impossible. Maar ik moet dit doen. Meneer T en ik hebben namelijk een bijzonder avontuurlijk weekend beleefd; iets om never nooit niet te vergeten en voor altijd te koesteren...

Na een super gezellige kennismakingsborrel met Meester Pe en zijn lieve slavin a, de organisatoren van het weekend, hakt Meneer T ergens in december eindelijk de knoop door. Vanaf zijn vakantieadres krijg ik een appje en de boodschap is duidelijk: we gaan in maart mee met het MasterClass Challenge weekend!!! Mijn hart maakt een dubbele flikflak! Mentaal was ik namelijk al helemaal voorbereid op een 'no go'. 

Naarmate het bewuste weekend dichterbij komt, slaat de twijfel toe. Bij ons allebei. Het helpt niet echt dat we het, in de weken voorafgaand aan het weekend, allebei razend druk hebben. Niet alleen op ons werk, maar ook privé. Borrels, etentjes, wintersport, fietsen, studie... Onze verhouding verandert daardoor: er is weinig tijd en ruimte voor pikante spelletjes en ik mis de sturing en Dominantie waar ik zo ontzettend naar verlang. Het is lastig om uit te leggen, maar ik voel me daardoor enigszins verloren en totaal niet sexy of aantrekkelijk. Ik twijfel dan ook of het me gaat lukken om tijdens het weekend de knop om te zetten en me volledig te geven. Ik twijfel kortom aan alles... En ik weet dat ik daar op dat moment niet de enige in ben. Lekkere start... 

Op vrijdag gaan we dan toch echt en route naar de Ardennen. Tijdens de rit lees ik meerdere keren het 'Slavinnendraaiboek' nog eens door en prent ik alle regels en houdingen voor de zoveelste keer in mijn hoofd. Horror! Daarnaast ga ik in gedachten mijn checklist af: potloden, tekenpapier, oude kranten, notitieboekje, pen (het lijkt wel een knutselclub), voldoende kousen, omslagdoek, pumps, dubbele toiletartikelen, sexy jurk, sjaaltje... Ongetwijfeld ben ik iets vergeten, maar ik kan er nu niets meer aan veranderen. Loslaten dus. Tevens de rode draad voor de rest van het weekend. 

Als we aankomen bij de Hoeve lever ik, zoals vooraf opgedragen, al mijn sieraden en mijn mobieltje in bij mijn Meneer. Ik sta ondertussen al behoorlijk te shaken op mijn benen. Vervolgens worden we super hartelijk ontvangen door iedereen die op dat moment aanwezig is en één van de slavinnen is zo lief om ons een rondleiding te geven. Meneer T zoekt een geschikte slaapkamer uit en ik verdeel mijn spullen over onze slaapkamer en de slavinnenslaapzaal. Langzaamaan druppelt de rest van het gezelschap binnen. 

Tafels worden gedekt, salades gemaakt, de overheerlijke pasta's van slavin a worden opgewarmd en uiteindelijk zitten we gezellig met z'n allen te eten. Totdat Meester Pe het sein geeft dat het gedaan is met de pret... en vanaf dat moment ben ik een soort van lost... En eigenlijk ook weer niet. Het klinkt misschien raar, maar waar ik vooraf enorm tegenop zag, geeft uiteindelijk de meeste rust. Ik volg de regels en doe wat me opdragen wordt. Zonder twijfel. Zonder angst. Ik kom in een rollercoaster van emoties en belevenissen terecht en het is fucking moeilijk om achteraf na te vertellen wat er allemaal exact gebeurd is. Dat ga ik ook niet doen. De kracht van het weekend zit 'm voor een groot deel namelijk in het onverwachte en het verrassingsaspect. Ben van mening dat het belangrijk is dat dat zo blijft.

De eerste avond, nacht en ochtend vind ik het zwaarst. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Een compleet vreemde omgeving. Geen enkel besef van tijd. En geen flauw idee van wat er allemaal staat te gebeuren. Na de voorstelronde en de keuring op vrijdagavond (zo gênant; dat went volgens mij nooit...) is het tijd voor het eerste spel. Het kost me op dat moment moeite om mezelf helemaal te geven. Ik zit niet echt in de flow; ben nog veel te veel in mijn hoofd bezig merk ik. Dat duurt echter niet lang.

Op een bepaald moment is het bedtijd. Ik heb dan echter al zo'n donkerbruin vermoeden dat we voorlopig nog helemaal niet gaan slapen en dat klopt. Na een tijdje word ik samen met twee andere slavinnen m'n bed uit gehaald en worden we mee naar beneden genomen. We krijgen een blinddoek om en worden vastgezet in de Herenkamer. Wat er vervolgens gebeurt heeft echt heel erg veel indruk gemaakt. Niet alleen op mij, maar ook op Meneer T. Ik onderga een slagenregen. Een ander woord heb ik er niet voor. Ik voel verschillende zwepen over mijn hele lichaam gaan. Soms hard, soms zacht. Soms op de voorkant, dan weer op de achterkant. M'n rug, m'n borsten, m'n billen; overal komen ze neer. Het doet zeer. Maar het is ook fijn. Dat laatste gevoel overheerst. Waar ik de kracht vandaan haal, weet ik niet, maar ik houd me staande. Ik kom in een fantastische flow terecht. Geen moment voel ik me onveilig. Geen moment heb ik het idee dat iemand echt te ver gaat. Geen moment komt het in mijn hoofd op om het spel te stoppen. Als het spel afgelopen is en in de keuken heel zorgvuldig mijn blinddoek afgaat en mijn ogen de tijd krijgen om te wennen aan het licht, moet ik lachen en huilen tegelijkertijd. Wat een emoties! En wat fijn om m'n Meneer weer te zien!

Als ik daarna in bed lig, kan ik helemaal niet meer slapen. Volgens mij heb ik wel honderd keer herhaald hoe fijn en bijzonder het was. Gelukkig ben ik niet de enige die niet kan slapen en slavin a stelt voor om met z'n drietjes lepeltje, lepeltje te gaan liggen. Dus kruipen slavin b en ik lekker tegen haar aan. Uiteindelijk val ik toch in slaap.

Denk dat ik na hooguit anderhalf uur slaap al weer klaarwakker ben. Het duurt best lang voordat we uit bed worden gehaald en op de slavinnenslaapzaal heerst een uitgelaten stemming. We hebben een hoop lol met elkaar. Zaterdagochtend maak ik heel veel mee in een redelijk kort tijdsbestek. Dat realiseer ik me eigenlijk pas als ik samen met Meneer T op maandagmiddag het draaiboek doorneem. De exacte volgorde weet ik niet meer, maar vanaf het moment van opstaan tot aan de lunch beleef ik de ultieme mindfuck (Meneer T; nogmaals mijn complimenten!!!), word ik op bed overvallen door Meneer T en Meester Pe die mij snakkend naar adem achter laten na diverse orgasmes en spelen we samen met Meester R en slavin b een fantastisch spel in de Torenkamer. O ja, laat ik de ondervraging niet vergeten. En volgens mij ben ik ergens die ochtend in de eetkamer onder handen genomen door Meester P en Meneer T. Of was dat vrijdagnacht? Niet gek dus dat ik rond lunchtijd helemaal leeg ben. Gelukkig is daar Meester M, de regiemaster. Hij heeft heel goed in de gaten dat ik eerst even tot mezelf moet komen voordat ik een fatsoenlijke lunch in elkaar kan draaien. Dus ik krijg even een moment om bij te komen voordat ik mezelf weer dienstbaar mag maken in de keuken.

Na de lunch heb ik tijd om op de slaapkamer van Meneer T aan mijn schilderijtje te werken en te schrijven. Lekker creatief weekend ;-). Tijdens het schrijven blijven de tranen maar over mijn wangen stromen. Het zijn tranen van geluk. Omdat ik me realiseer dat ik eindelijk datgene doe waar ik al jaren over droom. Ik voel me echt de meest gelukkige vrouw ter wereld! Een bevoorrecht mens dat ik dit mee mag maken. En dan ook nog eens met allemaal mooie en lieve mensen; eigenlijk valt het niet uit te leggen. In mijn schriftje heb ik letterlijk geschreven:

Wachten, loslaten, afwachten. Van een intens spel naar broodjes smeren in de keuken. Het ene moment dek je nietsvermoedend de tafel, het volgende moment kijken alle Dominanten toe hoe je reageert tijdens de ultieme mindfuck. Tranen die blijven stromen worden afgewisseld met momenten van humor en de slappe lach. Ik geniet van het samenzijn met de slavinnen onder elkaar. De blikken, de lol, de steun. Het delen!

Na een geweldig geregisseerd diner, een zeer indrukwekkende slotceremonie, prachtige woorden uit het hart van Meneer T, de mooiste en waardevolste feedback ever en nog meer tranen, klinkt zaterdagnacht het eindsignaal. Het is klaar. Althans, voor wat betreft het onderdeel training en discipline. Het weekend is pas echt over en uit als Meneer T en ik zondagmiddag in de auto stappen. Afscheid nemen van de achterblijvers valt ons allebei ontzettend zwaar en op de terugweg rollen de tranen over mijn wangen. Eenmaal thuis is dat op sommige momenten niet anders. Het duurt een paar dagen om te landen en weer normaal te kunnen functioneren. Ik voel me op sommige momenten echt stuurloos. Bizar.

'Enjoy the ride', kreeg ik voorafgaand aan het weekend als reactie op mijn post op FL. Van kinds af aan ben ik al gek op achtbanen. Ze kunnen wat mij betreft niet hoog en snel genoeg zijn.

Afgelopen weekend heb ik de meest spectaculaire en memorabele rit van mijn leven gemaakt!






dinsdag 3 februari 2015

Hoge pieken, hele diepe dalen (deel 2)

Gisteren had ik de hele dag het gevoel alsof ik er iemand was overleden. Ik voelde me een wrak en zo zag ik er ook uit. Mijn werkdag was er één om heel snel te vergeten. Het verlangen om Meneer T te zien was sterker dan ooit en na m'n wekelijkse yogales (die echt als geroepen kwam!) ben ik naar zijn huis gescheurd. We hebben elkaar nog nooit zo lang en zo intens vastgehouden en geknuffeld. Het troosten en samen zijn heeft ons allebei goed gedaan; de rust komt langzaam weer terug en ik heb het gevoel dat onze relatie sterker dan ooit is.


Natuurlijk zitten we alle drie in een soort rouwproces. Verdriet dat moet slijten. Met S heb ik zondagavond, voorlopig voor het laatst, nog contact gehad via de what's app. Ze begrijpt dat ik het niet langer trek. Ze voelde het ook al aankomen. Neemt niet weg dat ze vreselijk verdrietig is en het gevoel heeft dat ik iets heel moois van haar afgepakt heb. Of we elkaar ooit nog zien, weet ik niet. Misschien. Misschien ook niet.


Het is goed zo. Dat weten we alle drie. Maar fuck, wat is het moeilijk... Het is nooit mijn intentie geweest om mensen pijn en verdriet te doen. Andersom ook niet. Gelukkig ben ik vanaf het begin af aan open en eerlijk geweest over mijn twijfels en mijn angst. Spijt heb ik absoluut niet en ik kijk terug op een hele mooie tijd. Ik had het voor geen goud willen missen. Het is een hele waardevolle levensles.


Afgelopen weekend was qua emoties denk ik wel het meest bijzondere en bizarre weekend ooit. Hoge pieken en hele diepe dalen dus. Maar genoeg nu over het diepe (tranen)dal. De hoge piek is namelijk ook blogwaardig en mag zeker niet vergeten worden!
Meneer T kan zeer verrassend uit de hoek komen. Enige tijd geleden was me al verteld dat ik met hem mee moest naar een bukkake. Een wat? Een bukkake dus. Dat woord zit nog niet zo heel lang in mijn vocabulaire en toen ik het voor het eerst hoorde, heb ik het maar eens gegoogled. Wikipedia leverde het volgende op:


Bukkake (Japans: ぶっかけ) is een manier van groepsseks waarbij meerdere mannen ejaculeren over een knielende vrouw of man. Er zijn sterke ondertonen van erotische vernedering in deze seksuele praktijk. De naam betekent plons, of douche.


Meneer T was vrij duidelijk: ik moest mee, maar alleen om te kijken en het was absoluut niet de bedoeling dat ik ook actief mee zou doen. Pfffff, hele grote opluchting bij dit subje!!! Maar goed, een en ander betekende wel dat we zaterdagavond op de fiets naar een mooie SM-ruimte reden. Geboeid (letterlijk en figuurlijk want Meneer T had een paar polsboeien in mijn handtas gestopt...) heb ik gekeken naar het tafereel wat zich voor mijn neus afspeelde. Ik vond het fascinerend; een ander woord heb ik er niet voor. Het leek wel alsof ik middenin een heftige pornofilm terecht was gekomen. Voor de onderdanige dames in kwestie (eerst was er één, maar opeens wilde een andere dame spontaan meedoen omdat er toch wel heel veel mannen waren en het een beetje te druk was) heb ik heel veel bewondering en respect. Het ging er op sommige momenten echt heel hard en heftig aan toe. Mijn ding is het niet. Keiharde grens. Dat weet Meneer T gelukkig ook. Hij had me alleen meegenomen om me te vernederen. Missie geslaagd want ik voelde me de hele avond behoorlijk opgelaten. En geil; dat zal ik niet ontkennen ;-)


Onze bijzondere zaterdagavond is na de bukkake echter nog niet ten einde. We gaan gezellig samen een borrel drinken in één van onze favoriete kroegen. Even evalueren en weer 'gewoon' doen. Als we de kroeg uitgezet worden omdat het sluitingstijd is, springen we weer op de fiets. Het plan is om gewoon naar huis te gaan, maar als we zien dat favoriete kroeg nummer twee nog open is, is de keuze snel gemaakt. We maken een noodstop en even later zitten we weer samen aan de bar.


We raken aan de praat met twee leuke, spontane, blonde meisjes. Het blijken zusjes te zijn en ze willen graag weten hoe wij elkaar hebben leren kennen. We doen daar altijd een beetje vaag over, maar daar komen we dit keer niet mee weg. 'Via internet', wordt niet als antwoord geaccepteerd en ze de meisjes vragen door en door. Alle datingsites worden opgenoemd, behalve FetLife. En wij blijven maar vaag doen. Hoe het dan precies ter sprake komt, weet ik niet meer, maar opeens gaat het gesprek over '50 tinten grijs' en BDSM. Geholpen door de nodige alcohol kunnen we het niet laten om uiteindelijk toe te geven dat wij elkaar kennen uit het kinky circuit en niet via een reguliere datingsite. Ze geloven het niet, maar twijfelen wel. En dat is voor mij het moment om mijn polsboeien uit mijn handtas te vissen. Bewijsmateriaal dat wij niet zo keurig en braaf zijn als we er blijkbaar uitzien. Ik had dat overigens niet gedaan als de hele kroeg nog stampvol had gezeten, maar op de barman na waren wij de enige gasten dus ik durfde het wel aan.


De leuke zusjes weten niet wat ze meemaken. Ze spelen een beetje met de polsboeien en willen ze ook wel even om. En ze hebben heel veel vragen. Maken zich ook wel een beetje zorgen over mij. Of Meneer T ook wel lief kan zijn en zo. En dat ik niet zomaar alles moet accepteren wat hij met me doet. Heel schattig! De mooiste opmerking van de avond komt van het oudste zusje. Ze vergelijkt Meneer T met Meneer Grey uit '50 tinten'.
Enigszins teleurgesteld zegt ze tegen Meneer T: 'Maar Meneer Grey heeft een helikopter en jij hebt een fiets..!'
We komen niet meer bij van het lachen. Het was een hele mooie avond!

zondag 1 februari 2015

Hoge pieken, hele diepe dalen :-(

De behoefte om te schijven is groot. Maar ik wil het liefst schrijven over de mooie dingen die ik meemaak in mijn leven. En dat kan ik op dit moment niet. Heb me zelden zo ellendig gevoeld. De tranen stromen over mijn wangen; ik kan niet stoppen met janken. Niet handig, want daar word je niet knapper van. Maar het lucht wel op :-)

En waarom al die tranen? Ik heb afgelopen vrijdag al mijn moed bij elkaar geschraapt en Meneer T verteld dat ik een relatie met z'n drietjes niet langer trek. Ik heb het geprobeerd. Heb er keihard m'n best voor gedaan. Maar.... ik kan het niet.... Ik word er doodongelukkig van. Heb het gevoel dat we continu met z'n drietjes zijn en dat ik nooit kan tippen aan die andere vrouw. In alle opzichten. De hele situatie maakt me vreselijk onzeker. In plaats van genieten van al het moois wat ik meemaak, kan ik maar aan één ding denken: zou Meneer T dit nou niet liever met S doen in plaats van met mij? Vindt hij haar niet veel knapper, geiler, lekkerder, aantrekkelijker, leniger? Pijpt ze beter dan ik? Denkt hij aan haar als hij mij neukt? Wenst hij haar ook welterusten en een geile, goedemorgen? Denkt zij aan hem in haar dromen? Waar appen ze samen allemaal over? En zo kan ik nog wel honderdduizend dingen bedenken die dagelijks door mijn hoofd gaan... En vreselijk veel negatieve energie kosten. Ik kan het simpelweg niet loslaten. 

Meneer T en ik hebben de komende tijd een aantal hele bijzondere uitjes op de agenda staan. We gaan samen enorme grenzen verleggen. Super spannend en heel erg eng. Maar ik kan en wil dat niet doen met een man die ik moet delen met een andere vrouw. Dat heb ik, na lang aarzelen, eindelijk verteld. We hebben een heel goed gesprek gehad en vandaag heeft Meneer T zijn afscheidswip met S. Ik zou daarom op dit moment heel erg blij moeten zijn. Ik ben echter verre van blij. Ik heb me nog nooit zo ellendig gevoeld... Ons mooie en bijzondere 'life on the open road' is dus toch geëindigd op een doodlopende weg.